Ayrılık Mektubu

Home »  Ayrılık Mektubu


Yıldızlar sönmüş Leyla
Güneş kararmış
Öyle bir balçık ki;
Adı ayrılık…
Dört yana bulaşmış
Kirlenmiş duygular leylam.

Bir gün sonra
Kim kimi tanımış?
İki yabancı gibi
El gibi olmuşuz.

Bir ben
Bir sen kalmışız iki sevgili,
Bizim savaşımız kime?
Zafer yalanın elinde
Tükendik biz leylam…

Bahar bahar mı kaldı,
Kış kış mı kaldı?
Mevsimler bile şaşırdı
Bir doğru biz miyiz Leyla.

Kim vurduya gitti gelen,
Fırtınalar koptu
Yağmurlar yağdı
Yalan mı, ?
Ağladık Leyla.

Serçeleri de görmedin mi ağlarken
Çiçekler acıya boy veriyordu
Kelebeklerin kalbini kırıyordu ayrılıklar,
Ayrılık peşimizden geliyordu
Önümüzden gidiyordu
Sağımızda ve solumuzda duruyordu!..
Onları da görmedin mi Leylam?

Sevmek diye bir kaygı yok artık
Saygı denen kavram yok artık,
Yenmeyi düşünme!
Çoktan yenildik.

Bu mektubu yazarken
Sanma ki
Bitsin tükensin istedim.
Ama bitirdiler,tükettiler
Bunları görecek kadar
Yanımda değil miydin Leyla?

Oysa
Adımlarımızı yararcasına kaçmıştık
Gel gör ki,
Gittiğimiz her yerde kol geziyordu ayrılık
Ve vurulanlar görüyorduk
Ve nice sürgünler…
Sonunda bizi de üzdüler
Bizi de sürdüler Leyla.

Yüzümüzde açan
Zavallı bir tebessümdü.
Şimdi kırılmış aynalarda yansıyoruz
Bu gemiyi batırdılar
Bir mil daha gitmez artık,
Derindi aldığımız yara
Battı bu gemi
Anlasana Leyla…

Daha nasıl anlatmalı
Gerçekler gelmiyor dile,
Seni de beni de vurdular
Tükettiler Leyla
Anlasana…

Mesela çiçekleri düşün
Tomurcuktan uyanışları ne güzel
Ve sonra kokuları
Ve sonra renkleri
Ve soluyorlar Leyla,
Anlasana…

Girdaba girmiş sandalları düşün
Ve sonra tayfaları
Ve sonra çaresizliklerini
Yarasız acılar yaşıyor her biri.

Acıyı hissetmek için yaraya gerek yok
Mesela
Bizi düşün Leyla.
Dilim varmıyor,
Anlasana…

Girdaba düşürdüler
Yalan oldu yıllanmış düşler
Sevgimiz-di kaybedeceğimiz tek değer
Onu da tükettiler,
Yağmaladılar,
Çaldılar,
Dahası anlasana Leyla!..

Seni sordular
Söyleyemedim.
Sustum,
Ama ağladım Leyla.

Gittiğini söyleyemedim
Dönecek dedim,
Beklemedim.
Anlasana Leyla
Anlasana!..